این روزها بدنبال مناقشات و مجادلات مربوط به نتایج دهمین دورة انتخابات ریاست جمهوری در ایران، مکررا با استفاده از صفت «فصلالخطاب» برای متصف کردن اعمال و گفتار مقامات یا نهادهای بلندپایة نظام مواجه شده ایم. لازم است صرف نظر از هیاهوها و مجادله های لفظی رایج در سیاست روزمره، به معنا و مفهوم و جایگاه این صفت توجه شود تا با کاربرد ناصحیح این اصطلاح، به دام مغلطه و سفسطه نغلتیم.
منظور از «فصلالخطاب» نامیدن کلام این است که در سلسلة مناقشات و مباحثات در اثبات درستی و نادرستی یک گزاره، استدلال موردنظر ما به برهان یا براهینی آراسته است که به سبب انسجام در منطق درونی، رفع تضادها و مشکلات موجود در استدلالهای پیشین، و . . . نسبت به استدلالهای پیشین برتری دارد و بدین لحاظ پایان بخش منازعات و مباحثات مربوط به موضوع مورد نظر است.
برای مشاهده متن کامل روی لینک عنوان کلیک کنید
No comments:
Post a Comment